Beyin Ölümüm

Gece boyu bir şirketin güvenli koltuğunda oturmak elbette bana ne kadar bağdaşır bilmem, yanımda bilgisayar, internet bağı, çay kave yemek sigara abdest namaz seccadem olsa bile. Sabah namazını aracısız dinlemek, güneşin doğum şahitliği ve yeni günün isim babalığı. Mecburiyet tahtında zirveye bağdaş kurmak, o benim işte. Eski yeni filmleri de seyrediyorum. Türk yabancı kriterim yok, yani zaman öğütme makinesi de diyebilirsin bana. Sonra eve var, öğlene kadar yetersiz bir uyku matinesi, ve sersem uyanış. Ne için, 40 bin lira için, 900 dolara bile varmayan eşikte demir attım yalnızlığa. Ama aklıma hep iyilik geliyor bu gece karanlığında bile, hayatımda yapmadığım iyilikleri sıralıyorum kafamda, ama iyilik yapacağım kim varsa uyuyor o saatte, uykularını bölmek kötülük olur, ben de rüyalarda buluşuruz şarkısını söylemek zorunda kalıyorum. Elbette ki bir odaya bağlanan beyin ne olur, ne olacak, yavaş yavaş ölür. Yokluğuma hem kendimi hem etrafımı da alıştırıyorum bir nevi. En büyük iyilik bu değil mi?