Hande Erçel'e Hande Reçel denince neden güleriz

(Sosyal siyasal psikolojik derin yazı) Şunu hemen başta açıklayayım, insanlar handenin soyadının erçel olduğunu biliyor ki reçel denince gülüyor. Hande internet besleme gençliğimizin onayı ile Türkiyenin en güzel kadını. Evet en yeteneksiz diye de ünvanı var ama bence en yetenekli yeteneksiz. Zira günde 500 kadın ve kızımız ile içi hafif geçmiş tazelerin beni görsün diye zuhuratbabaya çaput bağladığı erkekleri donunda sallayıp uyutan bir kadın hande. Gerçek soyadı reçel olsaydı kimse gülmeyecek ve sadece ne reçeli çilek mi kayısı mı diye tamlama yapılacaktı. Aynen Neli Furtado örneğinde olduğu gibi. Reçel denince gülüyoruz evet demek ki ilkokul öncesi bir zeka ile sınanıyoruz. Reis bu milleti dar zeka kalıplarına hapsetti, çünkü reisle yol yürüyecek değil, reisin yolunu temizleyecek insan sürüsü lazım. Reis ölünce bitecek miyiz? hayır ama zekamızın orta seviyelere gelmesi yıllar alacak. Reçel ile hande ilişkisini kurmaya çalışalım, hande reçel gibi kadın, tatlı boş gıda değeri yok enerji harcamaya yarayan, pişirmesi saatler alan masraflı bir ürün. Zamanla parası çok orta ve üstü yaş erkeklerin servetini boca edeceği bir sınıfa yükselecek, gündem mi gündem. Erkek halen daha erkekmiş ki hande gibi terlemekten bıkmayan bir kadınla beraber diyecekler. Sonra bir dizi, bir film, bir reklam, bir siyasi partinin gönülüsü olarak göreceğiz handeyi. Zaman ne gösterirse orada göreceğiz. En son trtnin 2000 ler nostalji dizisinde yada atvnin Osmanlı Rising dizisinde hande bala hatun olarak yürüyüşünü yavaşlatacak. Gençleşmeye yönelik birkaç repçi veya rokçu ile resmi çıkacak elbette. Yani reçel gibi bir hayat sonrası bodrumda kendini organik gıda işine verdi şeklinde boktan bir haber ile hatırlayacağız handeyi. Haydi şimdi mutfağa, gidin bir ekmeğe reçel sürün hande hatırına...