Hayatım

Uzun ve uzadıya bir parkorman gece nöbeti. Sabahı ormanda karşılamak aslında çoğumuzun saklı hayalidir, ama burada 1100 liralık bir sabah olsun hayali benimkisi. Haliyle biraz uzun edip hayatımın mihenklerine dem vuracabileceğim bol bol vaktim var demektir. Nişantaşı doğum evinde merhaba hava demişim. Herkese nasip midir bilmem. İlk hafıza kaydım nedir derseniz akraba veya komşu kadınların içindeki mahalle halleri, veya onların oyuncağı filandım. Eldenele dolaşmak hayatımın ilk keyfi oldu. Sonra ilkokul için şipşakçıda osmanbeyde fotoğraf çektirme anım. Elimde balonlar, nilüfer hatun ilk okulu, siyah beyaz ilk öğretmenim Nebile Çelikkol. Kanserden vefat eden ilk şahitliğim Nebile hanım oldu. Elbette mahalleden ilk yoldaşlar, ziya latif, sonra apartman çocuğu ilker, sonra mahalleye taşınan kayahan. Köylerde akrabalarım nurol memet bora. Çocukluğum toz duman bir rüzgardı, elli bin anı, elini sallasan anı. Okul arkadaşlarım Bayram, Erol, ortaokul arkadaşlarım, lise arkadaşlarım, sonsuza sürecekmiş gibi başlayan, ama anılara batan çıkan. Elbette üniversite, oradan nihai arkadaşım Cenk Memet Anıl. Daha dün galataporttaydık, seneye vurursak 34.